Trailrunnen, het leukste wat er is!

Op naar Schoorl, het is rustig op de weg. Het is mooi weer, rond de 10 graden, dat wordt waarschijnlijk in een korte broek en t-shirt lopen, ik heb er zin in. Het parkeerterrein is op 1,5 km lopen van de sporthal waar we ons nummer kunnen ophalen, dat is een mooie warming-up. Ik ben precies volgens plan op de tijd die ik gehoopt had in de sporthal. Dus alle tijd om nummer op te halen, aan te kleden en nog (een paar keer) naar de wc te gaan. Nog even twijfelen over de kleding die ik aan doe, maar het is ondertussen 11 graden, dus toch korte broek en t-shirt. Ik neem wel een dun jasje mee in mijn racevest. Ik heb zin in deze 17 km. Nog even de route bekeken op het board, we lopen niet over het strand, dus ook aardig beschut in de bossen, dat moet goed gaan met mijn kleding keus.

Kwart voor 10 loop ik naar de start, dan hoef ik niet zo lang in de kou te staan. De start is om 10 uur, als ik daar sta tussen alle mensen is het ook echt niet koud. Wel krijg ik ineens honger, oei, had ik dan toch iets meer moeten eten? Ik heb Prolonge bij me, extra voeding voor tijdens de race, ik neem er al een paar slokjes van. Ik heb ook een proteïnereep in mijn rugzak, daar eet ik ook maar alvast de helft van op. Zo moet het wel lukken…. 

Trailrunnen, het leukste wat er is!
Trailrunnen, het leukste wat er is!

Omdat er zoveel deelnemers zijn moeten we in 2 groepen starten. De snelle eerst en daarna de andere groep. Mijn plan was in de 2de groep te starten, maar het duurde zolang voordat de scheiding getrokken werd. Ik liep dus als 1 van de laatste in de eerste groep. Het was een hele relaxte start. Ik liep een lekker rustig tempo, het voelde goed. Wat voor mij wel fijn was dat ik niet de laatste was, omdat er nog en hele groep achter aan kwam. Ik hoefde dus niet bij deze groep te blijven. Het ging echt zo lekker. Ik voelde me zo sterk en had er zin in. Ik wilde eigenlijk al meteen foto’s gaan maken, maar dacht dat doe ik later wel. 

In de verte zag ik 2 hulpverleners staan ik dacht EHBO, wat staan die vroeg in het parcours? We gaan de eerste echt afdaling in, daar hou ik van. Het is een zandpad naar beneden. Ik ben een paar passen onderweg en ik hoor gekraak en gescheur. Auw, dat is mijn enkel. Ik val op de grond. De vrouw die bij me loopt stopt…. Ik zeg loop maar door. De EHBO is tenslotte vlakbei. Het voelt niet lekker, ik lig op de grond…… Wat balen, en we waren nog maar net gestart (achteraf 1,8km onderweg). De hulpverleners helpen me omhoog de berg op en vragen of ik opgehaald kan worden door een auto. Game over!

In de verte zag ik 2 hulpverleners staan ik dacht EHBO, wat staan die vroeg in het parcours? We gaan de eerste echt afdaling in, daar hou ik van. Het is een zandpad naar beneden. Ik ben een paar passen onderweg en ik hoor gekraak en gescheur. Auw, dat is mijn enkel. Ik val op de grond. De vrouw die bij me loopt stopt…. Ik zeg loop maar door. De EHBO is tenslotte vlakbei. Het voelt niet lekker, ik lig op de grond…… Wat balen, en we waren nog maar net gestart (achteraf 1,8km onderweg). De hulpverleners helpen me omhoog de berg op en vragen of ik opgehaald kan worden door een auto. Game over!

Achteraf blijkt dat de hulpverleners van de reddingsbrigade waren. Ze hebben me naar de sporthal gebracht waar een EHBO post was. Daar is mijn enkel gekoeld, bekeken en ingepakt. 1,5 km naar mijn auto lopen was geen optie, dus 1 van de EHBO jongens heeft mijn auto opgehaald. Ik kon weer naar huis.

Trailrunnen, het leukste wat er is!

Thuis toch maar even met het HAP gebeld, ze hebben melding gemaakt en adviseerde dat ik maandag maar even naar de dokter zou gaan. Toen dacht ik, dat zullen we nog wel zien….. Als het vannacht goed gaat en het morgen beter voelt hoef ik niet naar de dokter…. Als er geen hulpverleners waren had ik toch ook lopend het parcours moeten verlaten….

Ik had als advies van de EHBO en ook van de HAP gekregen om om de 4 uur 2 paracetamol te nemen. Dat had ik dus zondag gedaan. ’s-nachts werd ik wakker van de pijn… er was natuurlijk al veer 4 uur verstreken, ik moet paracetamol nemen. Ik loop met mijn krukken naar de keuken. Ik voel me niet lekker ben misselijk, het doet pijn… Ik pak paracetamol…… ik voel mijn hoofd kloppen, wat doe ik hier? ik lig op de grond… waarom? De grond is koud…. ik wordt wakker. ik schrik, ik ben gevallen…. Ik sta op en neem de paracetamol. En ga weer terug naar bed. Volgende keer toch maar mijn horloge omdoen als ik mijn bed uit ga (daar zit val detectie op), hij gaat dan om mijn pols trillen om me wakker te maken. Maandag ochtend ben ik vroeg wakker, ik ga toch maar naar mijn werk, het is niks om alleen thuis te blijven. Als ik op mijn werk ben bel ik de dokter wel.

De gebeurtenis van die nacht hadden me doen besluiten toch maar naar de dokter te gaan. Hij heeft me doorverwezen naar het ziekenhuis er moeten toch voor de zekerheid foto’s gemaakt worden. Het is gelukkig niet gebroken. Ik dacht dat is mooi, dan kan ik misschien aanstaande zondag toch mee met de canitrail. Dan nu nog maar even naar de fysio (ze had gelukkig meteen een plekje voor me), kijken hoe ik weer zo snel mogelijk op de been ben. Helaas kon ze nu nog niet zo veel voor me doen, de enkel was nog te dik en ik moest echt even rust houden. Zondag canitrailen is uitgesloten, het herstel zal toch wel 6 tot 8 weken duren…… Dat is iets wat ik eigenlijk niet wilde horen.

Oké, ik ga luisteren, ik zit nu al 2 dagen met mijn been omhoog. Ik blijf mijn voedingspatroon volgen. Goede gezonden voeding en genoeg (plantaardige) eiwitten. Alles om de genezing te bevorderen, ik moet misschien een paar evenementen laten schieten, maar ik ben weer op tijd terug voor 2020!

#lifeisbeteronthetrails #mindfulrun #herbalifestyle

Image-2